AhmetSensei

  Son zamanlarda beğenimize sunulmuş en kaliteli animelerden birisi hakkında yazmaya karar verdim. Güncel serilerden ne kadar çok bahsedersek yakın gelecekte çıkacak yeni sezonlar için o kadar hazırlıklı oluruz diye düşünüyorum. Vinland Saga ise gerek senaryosu ve konusuyla, gerek çizimleriyle, gereksi dönemi yansıtma biçimiyle harika bir tarihi anime. Fantastik ögelere yer vermediği için (abartılı inanılmaz herkül kas gücüne sahip viking savaşçılarını saymazsak) tarihi anime dersem doğru olur sanırım diye düşünüyorum. Hikayemiz Thors'un oğlu Thorfinn'in etrafında geçiyor. Vikinglerin efsanevi savaşçısı Thors yıllarca o savaş senin bu savaş benim gezdikten sonra, bir gün kız evladı oldu. Gerçek savaşçının ne olduğuna dair kendince bir fikir sahibi olduğunu düşünen Thors ailesini de alıp ordudan kaçtı. İzlanda'nın kırsal bir kesimine yerleşen Thors ve ailesi sakin bir hayat sürmeye başladı. Aradan 15 yıl geçti. Ordu Thors ve ailesinin izini buldu. Yeniden savaşa çağırılan Th...

  Bu aralar fantastik kitaplara, bilim kurgulara biraz ara verdik farkındayım. Yakın zamanda okuduğum kitaplar üzerinden gittiğim pek fazla o tarz kitap bulamıyoruz. Halen heyecanla kitaplığın gelmesini beklediğim için çok kitap çeşitlerine yönelemiyorum. Bu kadar kitaplık dediğime de bakmayın. Uyduruk malzeme bir şey. Maksat kitaplarım artık yerlerde sürünmekten kurtulsun. Kitaplık geldikten sonra yeni içeriklere geçmek istiyorum artık. O gelene kadar böyle sade öneri üzerinden devam edelim. Bugün Yaşamak adlı dramatik bir kitap var elimizde. Çin'de bir adam köy köy, kasaba kasaba dolaşıp ilginç hikayeler dinlemeyi seviyor. Bütün memleketi karış karış geziyor ve oturup insanlardan hayat hikayelerini dinliyor. Fugui ile de böyle tanışıyor. Bir tarlanın ortasında yaşlı bir öküzle tek başına tarlayı sürmeye çalışan Fugui'yi görünce sormadan edemiyor. İşini bitirdikten sonra hayvan da dinlensin diye mola verdiklerinde bir ağacın gölgesine oturuyorlar ve Fugui anlatmaya koyuluyor. ...

 Yetim çocuk hikayeleri beni hep çok üzüyor. Hele bir de yetimden beter aile içi şiddete maruz kalmış çocuk hikayeleri beni daha çok üzüyor. Bir çocuk hayatı boyunca korku içinde, en güvendiği insanlardan psikolojik ya da fiziksel şiddet görerek büyüyecekse yetim kalması daha hayırlıdır gibi geliyor bana. Neyse böyle bir evladımız var. Adı Will. Dönem İkinci Dünya Savaşı. Hitler yine bildiğiniz gibi. Hikayemiz o noktaya pek yoğunlaşmıyor.  Savaş çıkma ihtimalinden ve her an uçaklar tarafından bombalanma ihtimali olduğundan dolayı şehirde yaşayan aileler çocuklarını kırsal alandaki köylere göndermek zorunda kalıyorlar. Köylerde yaşayan insanlar da savaş bitene kadar çocuklara bakmak için gönüllü oluyorlar. İlk defa duyuyorum bu uygulamayı ve hoşuma gitti işin açıkçası. Hikaye İngilte'de geçiyor bu arada. Will ise bu çocuklardan bir tanesi. Bay Tom normalde çok yufka yürekli ve sevecen bir insan. Lakin eşinin ani ölümünden sonra kabuğuna çekilmiş, içine kapanmış ve yıllar geçtik...

 Haftanın ortasına geldiğimize göre öneri kalitesinde vites artırabiliriz. Zaman zaman yaptığım zombi içerikli incelemerde zirveye yine bir Kore işiyle ulaşıyorum. Daha güzel, daha kaliteli zombi temalı içerik izlediğimi hatırlamıyorum. Bu filmi herkese öneriyorum demem için bu kadar da konuşmam yetermiş aslında. Hayatın hızlanması ve insanların aceleciliği zombilere de sirayet etti. Hayatlarına asosyal gamerlar olarak başlayan ve etrafta saatte 0.5 km hızla yürüyen zombilerimiz 2016 yılına geldiğimizde Usain Bolt'a evrilmeye karar verdiler. İlk olarak World War Z filminde gördüğümüz o hızlı koşabilen, etrafta aylak aylak sallanmayan zombiler ondan sonra ekol olmaya başladı.  Train to Busan çok akıllıca yazılmış bir film. Doğum gününde kızını karısının yanına götürmek isteyen bir baba. Karısından boşanmışlar ve kızı ailecek vakit geçirmek istiyor. Kızını kıramayan baba ise yola çıkıyor. Busan trenine bindikten sonra olanlar başlıyor. Tren harekete geçtikten çok az sonra bütün ...

  Tırıvırı bir netflix dizisi incelemesiyle buradayım. Normalde oturur bu dizi hakkında tek kelam etmezdim. Lakin oturduk izledik bir kere. Hatta utanmadan bir de sonuna kadar izledik. Öyle yok efendim dördüncü bölümde falan bu ne ya salalım bunu demedik. Son saniyesine kadar izledik. Belki dedik finalinde ilginç bir şey görürüz dedik ama oturduğumuzla kaldık öyle.  Oturup izlemek istediğim hangi İspanyol dizisinin başından memnun kaldım bilmiyorum ki ben zaten. İnatla da merak edip bakıyoruz. La Casa De Papel hakkında burada en ufak bir incelemede bile bulunmayacağım mesela. İlk sezonu izledikten dizinin herhangi bir şeyiyle alakalı en ufak bir muhattaplık kurmak istemiyorum. Hadi onun yine birinci sezonunun biraz izlenebilirliği vardı. Bunun neresinden tutacağım bilmiyorum ben. Zaten oturup da vaktinizi boşa harcamayın diye tavsiye edeceğim için gelin okuyun bakın dizinin neler anlattığını bize. Bir adet edebiyat öğretmenimiz var. Kendisi uzak bir beldenin lisesine atanıyor....

 Bu kelebeğin kanat çırpışı olayı da bir garip geliyor insana. Yok Çin'de bir kelebek kanadını oynatırsa bilmem ebesinin neresinde tsunami yaratabilirmiş. Ben de yaratabilirim o zaman. Sabahtan akşama kadar elimi kolumu sallıyorum. Milyonlarca insan elini kolunu sallıyor hepsi tsunami çıkaracak olursa geçmiş olsun yani halimiz harap. Şaka bir yana yaptığımız her seçimin bir sonucu olduğu, bu hayatta gerçekleşen hiçbir şeyin boş yere olmadığı gibi fikirlerin olduğunu biliyoruz. Nedensellik diyebilir miyiz bilmiyorum.  Sonuç olarak oyun bu noktada ilerliyor. Heavy Rain oyununu incelediğimi hatırlıyorsunuz. Oyunun 17 farklı sonucu vardı falan demiştim. O oyunda yaptığımız seçimler o kadar da etkili değildi açıkçası sonuçlara. Yani oyunun ilk yarısında yaptığımız şeylerin çoğu belli bir çizgide ilerliyordu bana göre.Ne yaptıysak neye karar verdiysek son saatlerde karar verdik. Lakin Until Dawn öyle değ il. Oyunun en başından en sonuna kadar yaptığınız her seçim, elinize aldığınız ...